மழை மொழி

மழை மொழி 


மழை பேசுகிறது

அது விழுந்து சிதறும்

பொருளின் துணை கொண்டு.

கரிசனம்

கரிசனம்

கரிசனமாய் முதலாளி தந்த

ஒரு கோப்பை தேநீருக்குள்

திருடிக்கொண்டிருந்தார்

ஒரு நாளைக்கான ஊதியத்தை.

எதுவோ...

அது எப்போதும்

அழகாகவே இருப்பதாக

அவனுக்கு பிம்பப்படுகிறது.

ஆனால் அழகென்பது

அவன் விரும்பாத

பிம்பமாகவே

எப்போதும் இருக்கிறது.

மியாவ் .... மியாவ்....

மியாவ் .... மியாவ்....

மிகச்சரியாக "நியாபகமில்லை" என்று எழுதலாமென நினைக்கையில் என்தோழி, சகோதரி "ஞாபகம்" என்பது தான் சரியானதாக இருக்கும் என்று கூறியது நியாபகம் வரவே. sorry .... sorry ..... ஞாபகம் வரவே.... ஞாபகம் என்றே எழுதுகிறேன் . இது அவரிடம் இருந்து நான் கற்றுக்கொண்ட எத்தனையாவது பிழைத்திருத்தம் என்று ஞாபகம் இல்லை.

நினைவு என்று கூட எழுதிருக்கலாமே ? என்று உங்கள் மனக்குரல் கூவுவது என் செவிவழி துவாரம் துளைத்து செல்வதையும் உணரமுடிகிறது !!

சரி உள்ளே செல்வோம்...

மிகச்சரியாக ஞாபகமில்லை. காலை ஒரு 7 மணி இருக்கலாம் சோர்வும் உறக்கமும் தன்னை ஓய்வெடுத்து கொண்டிருக்கவில்லை ..

முந்தைய இரவில் , எல்லை வரையறுக்காமல் உபயோகமற்று உலவித்திரிந்த கற்பனைக்குதிரையை துரத்திச்சென்ற களைப்பினால் ஏற்பட்ட சோர்வு அது .

கீற்று வேயப்பட்ட பந்தலிலிருந்து சொட்டிக்கொண்டிருக்கும் நீர்ப்பந்தினைப்போல் ஆங்காங்கே மழைத்துளிகள் கனமாக சொட்டிக்கொண்டிருந்தது . விடிந்துவிட்டதற்கான அறிகுறிகள் ஒலிக்கத்தொடங்கின. மூன்றாவது தெருவிலுள்ள கிருஷ்ணன் கோவிலில் இருந்து “கோதையின் திருப்பாவை” என்ற கிருஷ்ண கானம் மிதமான ஒலியுடன் பாடிக்கொண்டிருந்தது. பால்காரரின் பாத்திரம் சைக்கிளில் முட்டிக்கொண்டு எழும் சத்தம் , கோலமாவு விற்று செல்பவரது கர கர குரல் சத்தம் , வீதிக்குழாயடியில் முக்கு வீட்டு சுசீலாவும் , கீற்று வீட்டு சரோஜாவும் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்ததும் , அடிக்குடத்தில் வேகமாக நீர்விழுந்து எழும் சத்தமும் , குடம் நிறைகையில் நிறைவான சத்தமும் கேட்டு கண்கள் விழிக்க செய்திருந்தது .

சோர்வையும் ,உறக்கத்தையும் சுமந்த படியே தான் இன்றைய பொழுதின் இறுதியை கடக்கப்போகிறோம் என்று தோன்றியிருந்தது தன் பெற்றோர்களான பூர்ணசந்திரா குணாளனுடன் வசித்து வரும் மணவாளனுக்கு.

எழுந்து காலைக்கடன்களை எல்லாம் முடித்துவிட்டு காலை தேனீரின் முதல் சுவையை ரு(ர)சிக்க ஆயாசமாக நாற்காலியில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சியின் தொலை இயக்கியை எடுத்து ஏதோ ஒரு எண் கொண்ட பொத்தானை அழுத்தி தொலைக்காட்சியை இயங்கச் செய்தான் மணவாளன்.

மணவாளன் தன் அம்மா கொண்டு வந்து கொடுத்த தேநீரை ரு(ர)சித்துக்கொண்டிருக்கையில் . பிறந்து 10 நாட்களுக்குள் தான் இருக்கும் அதற்க்கு. கருப்பு நிற உடல் கொண்டதாயிருந்தது. பிரமீடு போன்றொரு செந்நிற அடையாளம் அதன் நெற்றியில். கண்களை அண்மித்த பகுதி , கழுத்து மற்றும் வாலின் நுனிப்பகுதி. இங்கு மட்டும் தான் வெண்ணிறம் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது . கண்டிப்பாக அது ஒரு கூட்டத்துடன் தான் பிறந்திருக்கும் .

 எந்த வீட்டின் அடுப்படி பாத்திரத்தில் வைத்திருந்த பாலையும் திருடிக்குடிக்க அது இன்னமும் தைரியம் இல்லாமலும் , பயிற்ச்சி பெறாமலும் இருந்திருந்தது . மழையில் நனைந்திருந்ததால் அதன் முடிகள் திரட்டிக்கொண்டு தோலுடன் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. தாயிடமிருந்து பிரிந்திருந்ததால் பசியின் பிணி தாக்கப்பட்ட சோமாலியக் குழந்தையின் உடல் போலவும், வறுமையில் தன்னுயிர் மாய்த்துக்கொண்ட விதர்பா விவசாயிகளின் உடல் போலவும் இருந்தது அதன் உடல்.

சிங்க வேட்டையின் போது கூட்டத்திலிருந்து சிதறிய ஒற்றை மான்குட்டி போல எப்படியோ தன் உறவுகளை தொலைத்து விட்டு மியாவ் ..... மியாவ்....... மியாவ்....... என்று விடாமல் கத்திக்கொண்டே வீட்டினுள் நுழைந்துவிட்டது .

சிறுவயதிலிருந்தே வளர்ப்பு பிராணிகள் வளர்ப்பதில் ஆர்வமில்லாமல் இருந்தது மணவாளனுக்கும் அவரது வீட்டாருக்கும். இதற்காக அவர்கள் தனியாக மெனக்கெட விரும்பவில்லை . குறிப்பாக பூனையை பெரும்பாலான வீடுகளில் அனுமதிப்பதே இல்லை . பூனை முடி வீட்டில் கொட்டக்கூடாது. அப்படி கொட்டினால் பாவம் வந்து சேரும் என்று தடுத்து விடுவார்கள் . மனித நேயம் இல்லாமல் இருந்தார்கள் என்று கூட சொல்லிக்கொள்ளலாம் .

பொதுவாக நாம் அனைவருக்குமே நமது சிறு வயதுகளில் நமது நண்பர்களோ, தோழிகளோ ஒரு செயல் செய்தால் நாமும் அதையே செய்ய முற்பட்டிருப்போம் . மணவாளன் தனது நண்பர்களின் வீடுகளில் , புறா, நாய் , பூனை , கோழி இவைகள் வளர்வதை அவர்களுடன் சென்று பார்த்திருக்கிறான் . அப்படி பார்த்த நாளன்று மட்டும் தானும் வளர்க்க ஆசைப்பட்டு தன் வீட்டில் வந்து இவைகளில் ஏதேனும் ஒன்று வளர்க்க அனுமதி கோருவான்.

“டேய்ய்…. இதெல்லாம் நமக்கு ஒத்துவராதுடா. முதல்ல நீ ஒழுங்கா படிக்கிற வழிய பாரு” என்று அவனது அப்பா, அம்மா, அக்கா இவர்களது குரல் ஒத்தகுரலாக ஒலிக்கும்.

மீறி அடம்பிடித்து கேட்பானேயானால் ஆண்டுத்தேர்வுகளில் அவன் எடுத்த மதிப்பெண்கள் அவர்களது கூடுதல் பேச்சுக்கு காரணமாய் இருந்தது . அத்துடன் அவனும் மறந்துவிடுவான் . மறுபடியும் அந்த நண்பர்களது வீட்டிற்கு சென்றால்தான் பிராணிகள் வளர்ப்பு குறித்த ஆர்வம் அவனுக்கு வந்திருந்தது. அப்படி வரும்போது மதிப்பெண் குறித்த வசைமொழிகள் முகம் காட்டும்... அப்படியே விட்டுவிடுவான் .

சரி பூனையின் பின் செல்வோம்.

எப்படியோ தன் உறவுகளை தொலைத்து விட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்த அந்த பூனை எங்கு செல்வதென்று தெரியாமல் மூளை முடுக்குகளில் மாறி மாறி ஒளிந்து கொண்டு கத்திக்கொண்டிருந்தது . மணவாளனின் அம்மாவும், மணவாளனும் சேர்ந்து தூக்கி வெளியில் கொண்டு விட்டு விடலாம் என்றால், இடுக்குகளில் நின்று சற்றே சீறியது பூனை . என் உறவுகளை தொலைத்து விட்டு கொலைவெறியுடன் வந்திருக்கிறேன் . வெளியே மழை. உடலிலே குளிர். குடலிலே பாலைவனம். எங்கு செல்வதென்று தெரியவில்லை... என்னை சீன்டாதே என்பது போல் இருந்தது அந்த சீற்றம். மேற்கொண்டு தன்னுடைய வீரத்தை அந்த பூனையிடம் காண்பித்து அதற்கான மகுடம் சூட்டிக்கொள்ள விரும்பாத மணவாளனிற்கு, குற்ற உணர்வுகள் கருந்தேளின் கொடுக்குகளைப் போல் கொட்டியது. அவ்வப்போது இடத்தை மாற்றிக்கொண்டும் இருந்தது அப்பூனை .

சரி விடும்மா.... கொஞ்ச நேரத்துல தானா ஓடிபோயிடும் என்றான் மணவாளன் . சிறிது நேரத்தில் ஓடியும் விட்டது. 10 நிமிட இடைவெளியில் மறுபடியும் வீட்டுக்குள் ஓடி வந்து விட்டது. இம்முறையும் விரட்டிப்பார்த்து முடியவில்லை.. ஒரு ஓரமாக இருந்த அட்டை பெட்டியில் ஏறி அமர்ந்த சிறிது நேரத்தில் உறங்கிவிட்டிருந்த பூனையை இவர்கள் இருவரும் எழுப்ப மனமில்லாமல் விட்டு விட்டனர் .

மணவாளன் தன் அம்மாவிடம், பேசாம இங்கேயே வளர்ந்துட்டு போகட்டுமேம்மா என்றான் .

அட ....நீ வேரடா... அது கண்ட எடத்திலயும் அசிங்கம் பண்ணி வைக்கும்… ஊடே நாறும். நீயா வந்து சுத்தம் பண்ணுவ ?

என்று கூறிக்கொண்டே கையில் மடித்து வைத்திருந்த ரூபாய் நோட்டுடன் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த காய்கறி வண்டிக்காரரிடம் பேரம் பேச சென்று விட்டாள்.

இந்த முறை காமராசின் ஆண்டுத்தேர்வுகளின் மதிப்பெண் குறித்த துருப்பு சீட்டு அவர்களிடம் இருந்திருக்கவில்லை .

பூனை உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் நினைவுகளே மறந்து விட்டார்கள் . மணவாளனின் அலைபேசி மணி ஒலிக்கும் போதெல்லாம் மட்டும் பூனை திடுக்கிட்டு எழுந்து பக்கவாட்டுகளை நோட்டமிட்டுவிட்டு பின் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தது. தொடர்ச்சியான தன்னுடைய கனவை மணவாளனின் அலைபேசி அழைப்புமணி இடையறுப்பதாக ஏசிக்கொண்டது பூனை. கனவுகள் சேர்ந்து பயணித்த நீண்ட உறக்கத்தில் தன்னுடைய சோர்வினை முற்றிலுமாக முறித்துக்கொண்டிருந்தது.

அரைமணி நேர இடைவெளியில் 12 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு சிறுவனும் ,10 வயது மதிக்க தக்க ஒரு சிறுவனும் தயங்கி தயங்கி மணவாளனின் வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டு அண்ணே .... அண்ணே .. என்று இரண்டு முறை அழைத்தனர். வெளியில் வந்த மணவாளன் , என்னடா என்றதும் தயக்கம் மாறாமல், அண்ணே ஒரு பூனை குட்டி இங்கே வந்துச்சான்னே என்றான் .

மறந்து போயிருந்த காமராசுக்கு திடீரென ஞாபகம் வராததால் விழிகளை மேல்நோக்கியும், உருட்டியும் விழித்துவிட்டு .

இந்தோ படுத்துருக்குடா. இந்த பூனையா பாரு ? உன்னோடதா... ? என்றான்.

இருவரில் ஒருவன் ஆமாண்ணே என்னோடது என்றான் , மற்றொருவன் ஆமாண்ணே இவனோடதுன்னே... என்றான் .

ஆமாண்ணே இதுக்கும் முன்னாடி ஒரு பூனை வளத்தேன் செத்து போச்சுன்னே…. இதும் கானாபோயிடுச்சுன்னு இருந்தே.... கிடைச்சுடுசுன்னே தேங்க்ஸ்நே . என்று பூனையை தூக்கி தன் தோளில் ஏற்றிக்கொண்டு கொஞ்சினான் .

மணவாளனின் சீண்டலுக்கு படியாமல் மீறி சீண்டிய பூனை, விக்னேஷின் கொஞ்சலுக்கு விசுவாசமாய் அவனிடம் அதுவும் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தது.

டேய் பேர் என்னடா என்ற மணவாளனிடம், ஸ்வீட்டிண்ணே... என்றான் விக்னேஷ்.

டேய்.... இது என்னடா நாய்க்குட்டி பேரு மாதிரி இருக்கு ? நான் கேட்டது உன்னோட பேருடா ?

விக்னேஷ் என்று இருவரும் கூறினார்கள் .

ரெண்டுபேர் பேருமா விக்னேஷ் ?

ஆமாண்ணே.....என்று கூறிக்கொண்டே பூனையிடம் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்த விக்னேஷிடம், விளையாட்டாக சீண்டினான் மணவாளன் .

ரொம்ப தொந்தரவு பண்ணிடுச்சுடா பூனைக்குட்டி... குச்சாலே ஓங்கி ஓங்கி அடிச்சேன் தெரியுமா ? அது ஒடம்புல அடிபட்ட காயம் இருக்கா பாரு....
என்று மணவாளன் பொய் சொல்வதை தெரிந்து கொண்டு நம்பாதவனாய் சிரித்துக்கொண்டே, பாவம்னே அடிக்காதீங்கன்னே என்று விடைபெற்றார்கள் விக்னேஷ்கள்.

கனவில் பூத்த கள்ளிசெடிகள்

"கனவில் பூத்த கள்ளிசெடிகள்" என்ற தலைப்பிட்டு நான் எழுதிய சில கவிதைகளை தொகுத்து
"கசிஉ" பதிப்பக வெளியீடாக, சுமார் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னதாகவே நூலாக வெளியிட இருந்தோம். சில காரணங்களால் இதை நூலாக வெளியிட இயலவில்லை. ஆகவே அந்த தொகுப்பினை இங்கே வெளியிடுகிறோம்.
இந்த நூலுக்கான அட்டையை வடிவமைத்தவள் என் மகள்.

1 ) முனியம்மாவுக்கு                          26 ) இன்னும் பல புத்தகங்கள்

2 ) அதன் பெயர் நாய்                                                                          

சூழ்நிலைக்கைதி

முந்தியை இழுத்துப்போர்த்திய சிகப்புச்சேலையில்

மூதாட்டியொருவர் எதிர் வீட்டு வாசலில்

யாசகம் கேட்டு நின்றாள்.

எவ்வளவோ யாசகம் அளித்த

எதிர்வீட்டுப்பெண்ணின் கையிலிருந்து

யாசகம் பெற்றுக்கொண்டே...

தீர்க்க சுமங்கலியாக இருக்கணும்

என்றவாறு நிமிர்ந்தவளின் நெற்றியைப் பார்க்கிறாள்.

பின் மெட்டியைப் பார்க்கிறாள் .

பொட்டும் மெட்டியும் காலனிடம் சென்றிருந்தது.

தங்கையின் தம்பி

தங்கையின் தம்பி

சமூக ஊடகங்களில் பெரும்பாலான தமிழ்ப் பெண்கள் தங்கள் முகங்களை காட்டுவதில்லை. ஒரு சில இந்திய பெண்களும் கூட.. ஏன்... ஏனைய நாட்டுப் பெண்களும் கூட . இப்படித்தான் ஃபேஸ்புக்கில் தயாளனுக்கு அறிமுகமானாள் யவனிகா.

இது ஒரு சமூக வலைத்தளம் என்பதால் யார் வேண்டுமானாலும் அவர்களது படத்தை பதிவிறக்கம் செய்து கொண்டு விடலாம் . அப்படி பதிவிறக்கம் செய்பவர்கள் அயோக்கியவர்களாகவும், வக்கிர புத்தி கொண்டவர்களாகவும் இருப்பார்களேயானால் அந்தப் படத்தை கணினியின் மூலம் ஒருசில மென் பொருட்களை பயன்படுத்தி எப்படி அலங்கோலமாகவும் அவர்களை காட்டிவிடமுடியும் . இப்படியான பாதிப்புகள் ஆண்களை பெருமளவில் பாதிப்படைய செய்வதில்லை. இந்த பாதுகாப்புக் கருதியே பெரும்பாலான பெண்கள் பிரபலமான நடிகர், நடிகையர் மற்றும் பிரபலமான நபர்களது படங்களை அல்லது தனக்குப் பிடித்த படங்களை அடையாளப் படமாக வைத்திருப்பார்கள்.

இப்படித்தான் இரண்டு கண்களை மட்டும் விழித்தவாறு இருந்த ஒரு கலர் படத்தை அடையாளப்படமாக வைத்திருந்தாள் யவனிகா.. அந்த கண்களுக்கு ஏதோ ஒரு காவியனோ, காவினியோ தன் கரங்களாலோ, கணினியாலோ உயிர் கொடுத்திருந்தார்கள். அந்த கண்கள் படத்தின் இமைக்கு மை தீட்டப்பட்டு இருந்தது . புருவத்திற்கு அடர்த்தியாக அதிக முடி சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. கண்டிப்பாக அது யவனிகாவின் காதல் கணவன் மஹீதரனால் வரையப்பட்ட கண்கள் இல்லை . அப்பொழுது மஹீதரனுக்கும் ,யாவனிக்கவிற்கும் பார்வைகள் இருந்திருக்கவில்லை. அந்த கண்கள் யாவனிகாவின் உயிர் அண்ணன் தயாளனின் காதல் மனைவி கண்ணம்மா வின் கண்களாக கூட இருந்திருக்கலாம். 

தயாளனுக்கும் யவனிகாவிற்குமான நட்பு மலர்ந்த அன்றே , தயாளன், யவனிகாவிடம் “இன்றுமுதல் நீ என் தங்கையாகிறாய்” என்று சொல்லியதும், அருவியிலிருந்து விழும் நீர் போல குதூகலித்து வார்த்தைகளால் “ஐ..........” எனக் கத்தினாள். அவளுடைய அந்த குதூகளிப்பு எனக்கும் அண்ணன் இருக்கிறான் என்றது போலிருந்தது. பின்நாட்களில் இந்த நட்பு அலைபேசியில் பேசிக்கொள்ளும் வகையில் நம்பிக்கை வேர் பரப்பியது. 

யவனிகா தயாளனிடம் பேசும்போதெல்லாம் தன் அப்பாவைப் பற்றியும் , தம்பியைப் பற்றியுமே சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது அம்மாவைப்பற்றி சொல்லவில்லையே என்று தயாளனுக்கு தோன்றியது . அவள் அம்மாவைப்பற்றி கேட்பதா ? வேண்டாமா? என்ற தயக்கத்தில் ஒரு நாள் அம்மாவைப் பற்றி சொல்லவே இல்லையே யவனிகா நீ ? என்று கேட்ட தயாளனுக்கு அவளிடமிருந்து வந்திருந்த பதில் என்னவாக இருந்திருக்கும்...?

பின்பனிக்காலத்தில் ஆதவனின் ஆளுகைக் குள்ளிருந்த அண்டவெளியை, ஆலங்கட்டி மழை உடைத்து சிதற்றியது போல இவன் எதிர் பார்த்திராத பதிலை எந்தத் தயக்கமுமின்றி போலியான துணிச்சலை போர்த்திக்கொண்டு சொன்னாள் , “இப்போதான் ஒரு வாரம் ஆகுது போய் சேர்ந்துட்டாங்க” என்று. நம்ப முடியாதவனாய் அதிர்ச்சியில் உடைந்து போன தயாளன் தன்னுடைய அம்மா இறந்து போனதை யாராவது இப்படிச் சொல்வார்களா ? இவ்வளவு துணிச்சலாக... அதுவும் ஒரு வாரத்திற்குள் !?. இந்த சிறிய வயதில் தன் தாயைப் பறிகொடுத்த செய்தியை யாரும் இவ்வளவு துணிச்சலாக சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கவில்லை தயாளன். அவள் சொன்ன சிறிது நேரத்திற்கு பேசும் திறனவற்றவனாய் மாறி இருந்தான் . யவனிகா ஏதோ விளையாட்டிற்கு சொல்கிறாள் என்று அவனால் எண்ணிக்கொள்ள முடியவில்லை . என்ன யவனிகா உண்மையாகத்தான் சொல்றியா ? என்று அவளிடம் மறுபடியும் வலியுறுத்திக் கேட்க முடியவில்லை. அப்படிக் கேட்க்கும் செய்தியாகவும் இல்லை . இறப்புச்செய்தியில் பொய் இருக்காது என்று நம்பினான் . அன்றிரவு அவனது உறக்கம் அவனிடம் வந்து சேராமல் சதுப்புநில காடுகளுக்குள்ளும், செங்கடல் கரையில் நின்று அது உமிழும் அலைகளை மிதித்தபடியும் எங்கெங்கோ அலைந்து கொண்டிருந்தது .

தயாளன் இப்படித்தான் மற்றவர்கள் துன்பத்திற்காக தன்னுடைய உறக்கத்தை தேசம் கடந்தும், கண்டங்கள் தாண்டியும் அலைய விட்டுக் கொண்டிருப்பான் . மற்றவர்களது துயரங்களை செவி நுழைத்துக் கொள்ளும்போதெல்லாம் அவனது உறக்கம் கடவுச்சீட்டு இல்லாமல் எட்டிய தேசங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் சென்று திரும்பியிருக்கிறது. 

அன்று வரை யவனிகாவை தன் உடன்பிறவா தங்கை என்று அழைத்து வந்தவன். தங்கை மட்டுமல்ல மகளென்றும் நினைத்துக் கொண்டான் .

ரஞ்சித் எப்போதும் நண்பர்களையும் , விளையாட்டுகளையும் கட்டிக்கொண்டு திரிவது... பார்ப்பவர்களில் சிலரையாவது வெறுப்படையச் செய்திருக்கும். அவனது வீட்டினருக்கோ அல்லது அவன் கூட்டிக்கொண்டு திரியும் அவனது நண்பர்களின் வீட்டினருக்கோ இவன் மீது எரிச்சல் உண்டாகியிருக்கும். அப்படி பொறுப்பற்றவனாய் எப்போதும் ஊர் சுற்றித் திரிபவன். படிப்பைப்போலவே சாப்பாடும் அவனுக்கு இரண்டாம் பட்சம் தான். அந்தியில் கூடடையும் பறவைகளைப் போல் இரவு படுக்கைக்குமட்டும் வீட்டிற்கு வந்தால் போதும் என்று நினைப்பவன். ஒரு முறை பின் வீட்டில் குடியிருக்கும் தன்னுடைய நண்பனான சைமனின் அம்மா, “என்ன ரஞ்சித் உங்க வீட்ல உன்ன கண்டிக்கவே மாட்டாங்களா ? பொழுதனைக்கும் இவனையும் கூட்டி கூட்டிக்கிட்டு விளையாட போயிடுற ? இவனோட படிப்பயும்ல சேத்து கெடுக்குற நீ ?” என்று சொன்ன வார்த்தைகள் ரஞ்சித்தின் அப்பா காதில் ஈட்டியாய் பாய்ந்தது.

எருமை மாட்டின் மீது மழை பெய்தால் பொருட்படுத்தாமல் போகுமே.... அதைப்போல விளையாட்டாக எடுத்துக்கொண்டு ஏதோ பதில் சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்கு வருகிறான். தன் மகனைப் பற்றிய குத்தீட்டி சொற்கள் தன் காதுகளில் செருகியிருந்ததால் வார்த்தைகளின் வலியை குறைய விடாமல் “பேரக் கெடுக்கிரியேடா படுபாவி பயலே” ன்னு அவருடைய முழு கோபத்தையும் பூவரச மரப்பிரம்பால் காட்டிக்கொண்டிருக்கையில் ரஞ்சித்தின் அக்கா, கோழிக்குஞ்சினை கொத்திப்போக தாழப் பறந்து வட்டமிடும் வல்லூறு  விடமிருந்து காப்பாற்றும் கோழியைப் போல குறுக்கே விழுந்து ரஞ்சித்தை அனைத்துச் செல்கிறாள். 

அப்பாவின் சட்டைப் பையில் அவ்வப்போது காசு எடுத்தும், அம்மாவின் சேமிப்பை லவட்டியும் விட்டதில் அவ்வப்போது மாட்டிக்கொண்டு அடிவாங்குவதும் பழகிப்போயிருந்தது ரஞ்சித்துக்கு . எழுதப்படாத புதிய அன்ரூல்டு நோட்டு தாள்களை கிழித்து ராக்கெட் செய்து விட்டு விளையாடியும், அப்பாவிடம் அடிவாங்கியிருக்கிறான். ஒரு முறை தான் வைத்திருந்த பட்டத்தின் ஜக்கிரி நூலுக்கு மாஞ்சா போட மற்றொரு நண்பன் கோயிந்துவிடம் யோசனை கேட்கிறான்.

கோயிந்து : டேய் கழிச்சா கொட்ட , மயில் துத்தம், வஜ்ஜிரம் இதெல்லாம் நாட்டு மருந்து கடையில வாங்கிடலாம். ஆனா ஒரே ஒரு மேட்டர் மிஸ்ஸிங் .

ரஞ்சித் : என்னடா அது .

கோயிந்து : கண்ணாடி மட்டும் வேணும், சவுண்ட் சர்வீஸ் காரான் டியூப்லைட்ட தொடவுட மாட்டேங்கிறான். ஃபீசா போனத வச்சி என்ன பண்ண போறான்டா அவன் ? படித்துறை சத்திரத்து சாமியார் கோயில் பிரசாதம் வாங்கப் போறப்போ வெரட்டுவாங்களே... அப்புடி வெரட்டி அடிக்கிறான்.

ரஞ்சித் : ஏண்டா டியூப் லைட் தான் வேணுமா ? பாட்டிலா இருந்தா குப்பையில பொறுக்கிடலாம்.

கோயிந்து : ஹே..... போடா வெண்ண.... எங்களுக்கு தெரியாதா குப்பையில பொறுக்க ....? வந்துட்டாரு டீடெயில் சொல்ல.... டியூப் லைட்ட அரச்சி மாஞ்சா போட்டு பாரு..... எத்தன பட்டம் பறந்தாலும், எவன் எப்புடி மாஞ்சா போட்டுருந்தாலும் சும்மா கத்தி மாதிரி அறுத்து வுட்டுட்டு நம்ம பட்டம் மட்டும் கும்.....முன்னு பறக்கும்.

ரஞ்சித்: ட்ரை பண்ணுவோம்டா கோயிந்து. இது ஒரு மேட்டரா ? விடு விடு.... நாளைக்கு தான மாஞ்சா போட போறோம். அதுக்குள்ளே கிடைக்காமலா போய்டும். என்று சொல்லிக்கொண்டே இருவரும் அவரவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றுவிடுகின்றனர்.

மறுநாள் பள்ளிக்கூடம் சென்ற ரஞ்சித்தின் முழுக் கவனமும் பட்டத்தின் நூலுக்கு மாஞ்சா போட டியூப் லைட் எப்படி, எங்கிருந்து எடுப்பது என்பது பற்றியதாகவே இருந்தது. ஒன்பது ஐம்பதுக்கு பள்ளியின் மணி அடிக்கப்பட்டு அனைவரும் இறைவணக்கத்திற்காக கூடியிருந்தனர். விளையாட்டு ஆசிரியர் அன்றைய தினம் விடுப்பில் இருந்ததால் வரவில்லை. அதன் பொறுப்பை உதவித்தலைமை ஆசிரியர் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். இறைவணக்கம் முடிந்து அனைவரும் களைந்து செல்கையில் திடீரென ஏற்ப்பட்ட மாரடைப்பில் உதவித்தலைமை ஆசிரியர் சரிந்து விழவே, மருத்துவமனை கொண்டு சென்று பலனில்லாமல் மரணித்ததின் பொருட்டு பள்ளி விடுமுறை விடப்பட்டு விடுகிறது.

மரணச்செய்தியை பள்ளியின் பால்ய பருவம் கொண்டாடும் அளவிற்கு எப்பருவமும் கொண்டாடிவிட முடியாது. சற்று நேரத்தில் நண்பர்கள் புடை சூழ வீடு திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறான் ரஞ்சித். பட்டத்தின் நூலுக்கு மாஞ்சா போட டியூப் லைட் கிடைக்கவில்லை. வெகுநேரம் யோசித்த ரஞ்சித், தன் வீட்டிலுருந்த ஒரு ஸ்டூலை தூக்கி அடுப்படியில் எரிந்து கொண்டிருந்த டியூப் லைட்டை கழற்றி விட்டான் . அவளது அக்கா எதற்கு என்னவென்று கேட்டும் “நீ சும்மாரு எங்களுக்கு தெரியும்” என்று சொலிவிட்டு எடுத்து சென்று விட்டான்.  

டியூப் லைட் கண்ணாடியை குளத்தங்கரை படிக்கட்டில் வைத்து ஒரு குழவியால் அரைத்து முடிப்பதற்குள் இரண்டு காதுகளுக்குள்ளும் இரண்டு உலகப்போர்கள் நடந்து முடிந்திருந்தது அவனுக்கும் கூட இருந்த நண்பர்களுக்கும். அந்த அசதி அடங்குவதற்குள் ரஞ்சித்தின் அப்பா அவர் பங்குக்கு அவனது முதுகில் ஒரு வழித்தாக்குதளுக்கான ஒரு குட்டி போரை நிகழ்த்தி இருந்தார். திமிரி எதிர்க்க திராணியும் துணிச்சலும் இல்லாது வாங்கிக்கொண்டான். “ மாஞ்சா போட வூட்ல எரிஞ்சிக்கிட்டு இருந்த டியூப் லைட் கேட்க்குதா உனக்கு” ன்னு . அவர் திட்டிய வார்த்தைகள் எல்லாம் அவன் காதில் நுழையவே இல்லாமல் இருந்தது.

தன் வீட்டிற்கு அத்தை, மாமா, சித்தி, சித்தப்பா இப்படி வந்து கொண்டிருந்த அந்த மாலைப் பொழுதில் ரஞ்சித் யாரையும் கண்டுகொள்ளாமல் மெல்ல நழுவி நண்பர்களுடன் விளையாட வந்திருந்தான் . அவனது நண்பர்களில் ஒருவனான சைமன் , டேய் ரஞ்சித்து என்னடா இன்னிக்கும் விளையாட வந்துருக்க ? 

ரஞ்சித் : நாந்தான் டெய்லி வருவனே. இன்னிக்கு மட்டும் என்ன புதுசா கேட்கிற ?

ராமன் : டேய் உனக்கு தெரியாதா ? உங்க வீட்டுக்கு விருந்தாளி எல்லாம் வந்திருக்காங்க தானே ?

ரஞ்சித்: ஆமா .... விருந்தாளின்னாலே நான் வெளில வந்துடுவேன்னு உனக்கு தெரியாதா ? என்ன மார்க் வாங்குன ? எத்தனையாவது ரேங்க் எடுத்தன்னு ஆளாளுக்கு கேட்டு உயிர எடுத்துடுவாங்க . பொய் சொன்னாலும் பொருந்துற மாதிரி சொல்லணும். ஆனா அப்புடி சொல்ல எனக்கு தெரியாது. கன்னாபின்னான்னு பயத்துல ஒவ்வொருத்தர் கிட்டயும் ஒவ்வொரு மாதிரி சொல்லிபுடுவேன். அதுக்கு இப்புடி எஸ்கே.........ப். நு ஓடி வந்துருவேன்.

ரஞ்சித்துடன் 2 வயது இளையவனான சைமன், கூட்டத்திலிருந்த ரஞ்சித்தை தனியாக அழைத்து சென்று அவனது காதில், “டேய்..... உங்க அக்கா வயசுக்கு வந்துட்டாங்களாம் . அதான் உங்க வீட்டுக்கு விருந்தாளி நிறைய பேர் வந்துருக்காங்க உனக்கு தெரியாதா ? எங்கப்பாட்ட எங்கம்மா சொல்லிட்டு இருந்தாங்க . நான் அப்பாகிட்ட என்னம்மா சொல்லிட்டு இருந்தேன்னு கேட்டேன் அம்மா என்னைய திட்டி அனுப்பிட்டாங்க”. என்றதும் ரஞ்சித்தின் முகம் மாறியது... நம்மைவிட 2 வயது சிறியவனுக்கு... அதுவும் நம்ம வீட்டு விஷயம் தெரிஞ்சிருக்கு... நமக்கு தெரியலயேன்னு யோசித்தவன், இலைகளற்ற பட்டமரத்தில் சிக்கிக்கொண்ட பட்டம் போல காற்றில் சிதிலப்படுவதாக தன்னை உணர்ந்தான். 

குற்ற உணர்வுடன் வெளிப்படுத்த இயலாத விம்மலுடன் கால்கள் பின்ன நடந்து வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தான் ரஞ்சித். அவனது வீட்டில் கவலைக்கும் கலகலப்புக்கும் இடையிலான சதுரங்கப் போட்டியில் ஒன்றுக்கொன்று வெட்டியும் வெட்டிக்கொள்ள முடியாமலும் நீண்டு கொண்டிருந்தது. அங்கு ரஞ்சித்தின் அப்பா அவரது தங்கையிடம் தனியாக அழுதுகொண்டிருந்தார். “ஒரு மாசத்துக்கும் முன்னாடியே எம்மக பெரிய மனுசியாகியிருந்தா உங்க அண்ணியாவது பாத்துருப்பா . இன்னிக்கு இருந்தா எவ்வளவு சந்தோச பட்ருப்பா . எவ்வளவு சிறப்பா செஞ்சிருப்பா விழாவ.” அப்டின்னு .

பெரும் புயலும், ஆழிப் பேரலையும் கொடுத்துச்சென்ற பாதிப்பை தன் மண்டையோட்டுக்குள் உணர்ந்தவனாய். சலனமற்ற அலையில் தத்தளிக்கும் ஒற்றைப் படகைப் போல அமைதி கொண்டிருந்தான்.

பின்னொரு நாளில் ஏதோ ஒரு அலைபேசியிலிருந்து மற்றொரு அலைபேசிக்கு ஒரு அழைப்பு செல்கிறது. அழைப்பை பெற்றுக்கொண்டவரது காதில் , “அண்ணா ... அப்பா ஆஃபீஸ் போயிட்டு வரும்போது வண்டி சறுக்கி கீழ விழுந்துட்டாங்கன்னா...வலது கால் மணிக்கட்டு லேசா நழுவிடுச்சாம். இப்போ தான் கட்டு போட்டுட்டு வந்துருக்காங்க. கொஞ்ச நாள் நடக்காம ரெஸ்ட்ல இருக்கனுமாம் . தம்பி தான் ஆஸ்பிடல் அழைச்சுட்டு போயிட்டு வந்தான். அப்பா ரூமா சுத்தம் பண்ணி , கட்டில தூக்கி அப்பா சவுகர்யத்துக்கு போட்டுக் கொடுத்து , டிவி எந்த வியூவ்ல வைக்கனும்னு கேட்டு வச்சிக்கொடுத்து, அப்பாவுக்கு தேவையான பொருள பக்கத்துல கொண்டாந்து வச்சிக்கொடுத்து . அடிக்கடி அவர பொறுப்பா கவனிச்சிக்கிரான்னா .......” என்று மகிழ்ச்சி பொங்கிய குரல் கேட்க்கிறது.

அலைபேசியில் அழைப்பு விடுத்தவள் யவனிகா....

அழைப்பை பெற்றுக்கொண்டவர் தயாளன்....

அலைபேசியில் தம்பி பொறுப்புடன் நடந்து கொள்கிறான் என்று பெருமையுடன் யவனிகா சொன்னது ரஞ்சித்தைப் பற்றி .